Σεβασμός στα Α.Μ.Ε.Α.

Να με σέβεσαι κι εμένα…

Οι άνθρωποι με ειδικές ανάγκες, δεν είναι μια κατώτερη φυλή ή μια ομάδα άλλου Θεού, που κατά πως μας αρέσει, μπορούμε να της επιτρέπουμε να ζει και να δραστηριοποιείται. Είναι ισότιμα μέλη της κοινωνίας μας, που οφείλει να τους παρέχει τα μέσα για την αξιοπρεπέστατη διαβίωσή τους , και τις προϋποθέσεις ώστε να δρουν άνετα και να νιώθουν ότι είναι αναγκαίοι και χρήσιμοι για το κοινό σύνολο.

Έτσι, όλοι οι αρτιμελείς, οφείλουν να υπολογίζουν τα Α.Μ.Ε.Α, και να δείχνουν το δέοντα σεβασμό και την αρμόζουσα αλληλεγγύη σε θέματα καθημερινότητας. Είναι για παράδειγμα απαράδεκτο και ανήθικο να παρκάρουμε σε ράμπες ή να κλείνουμε τις ειδικά σηματοδοτημένες διαδρομές επί των πεζοδρομίων, που προορίζονται για άτομα με μειωμένη όραση. Ακόμη, είναι επαίσχυντο να καταλαμβάνουμε τις θέσεις parking που προορίζονται για συγκεκριμένα οχήματα ενώ είναι ηθικά κατακριτέο να δεσμεύουμε στις αστικές συγκοινωνίες τις θέσεις που προορίζονται για ηλικιωμένους και άτομα  που κινούνται με αμαξίδιο. Επίσης, οφείλουμε να σεβόμαστε τα ταμεία προτεραιότητας, που έχουν προς τούτο δημιουργηθεί σε πάρα πολλά καταστήματα.

Από την άλλη, τα Α.Μ.Ε.Α. κατά τη γνώμη μου, δεν είναι ένα θέαμα που θα μπορούσε να προκαλέσει οίκτο. Είναι άνθρωποι που θα μπορούσαν, με την εύρυθμη κρατική οργάνωση, να παράγουν έργο σε συγκεκριμένες θέσεις. Είναι εξάλλου αποδεδειγμένο περίτρανα, ότι αρκετά Α.Μ.Ε.Α., καθώς έχουν μειωμένη κάποια σωματική λειτουργία αναπτύσσουν άλλες δεξιότητες, σωματικές και πνευματικές. Έχουν δε προκύψει κατ’ αυτόν τον τρόπο  κορυφαίοι ζωγράφοι, που καλλιτεχνούν με το στόμα ή τα κάτω άκρα, πράγμα αδιανόητο για τους αρτιμελείς

Στα πλαίσια λοιπόν του κοινωνικού αλτρουϊσμού, που κανονικά διακρίνει την ανθρώπινη φυλή , οφείλουμε να σεβόμαστε τα Α.Μ.Ε.Α. , και να διευκολύνουμε όπως μπορούμε, την ούτως ή άλλως βεβαρημένη τους καθημερινότητα. Ας τους ακούσουμε λοιπόν να μας μιλούν και ας κρίνουμε μέσα από τα λεγόμενά τους,  αν με τις πράξεις μας τους σεβόμαστε ή αν δρούμε ως «ανώτερη φυλή».

Υ.Γ. Η έλλειψη σεβασμού προς τα Α.Μ.Ε.Α είναι έλλειψη σεβασμού προς τον ίδιο μας τον εαυτό.

Στο μεταξύ

Κι αν ψάχνεις να'βρεις στο χαμό συνοδοιπόρους
να το θυμάσαι, σε ταξίδι αλαργινό πως πας.
Για  τους Θεούς και τους ανθρώπους είσαι ξένος
μα και στα μάτια του εχθρού πιο ταπεινός
Έχεις ξεπέσει στων συντρόφων σου τα μάτια
και στα δικά σου, ξένο είδωλο κοιτάς.
Δις θα φωνάξεις μα του κάκου, παντού ερημιά,
και ξένη ηχώ αντιλαλεί στο αρχοντικό σου.
"Είδες;" θα πεις, "Όλοι το έλεγαν εχθές, μόνος θα μείνω,
μα εγώ γελούσα γοερά και νευρικά."
Τώρα θα μάθεις και να κλαις μικρέ επαίτη
και να γυρνάς με το μυαλό σου στο εχθές
Κι ένας κριτής θα περιμένει να σε κρίνει
για ό,τι έχεις κάνεις ή ό,τι σκέφτηκες να πεις..
Κι αν θα σκοντάψεις, Ω! τί κρίμα, Ω! αλήθεια,
σε μια στιγμή από τα πάνω κάτω μόνος να βρεθείς.
Μη φοβηθείς, μα να θυμάσαι ελπίδα έχεις
πίσω να'ρθεις φτάνει ξανά να σηκωθείς....

Χρυσόσκονη

Να μην με ψάχνεις στα πολλά, τα φώτα και τ'ασήμια
διστάζω να'μαι στους πολλούς, φοβάμαι την ασχήμια.

Ποτέ μην πεις πως καρτεράς να δεις λαχτάρα τ'είναι
να δεις ζωή να΄χάνεται και να φωνάζεις "μείνε"..

Με δάκρυ και με βάσανα  να μη μετράς τις ώρες,
αφού μαζί μας έβρισκαν οι κεραυνοί κι οι μπόρες.

Και στην κορφή του φεγγαριού τί τάχα να γυρεύεις,
γιατί με πράγματα άγνωστα τη νιότη σου παιδεύεις;

Κι αφού την πλάση αφουγκραστείς και νιώσεις τη γαλήνη,
άραγε κάποια προσευχή για μένα να έχει μείνει;

Με τί μυαλό με τί ψυχή για πες μου να ελπίζεις,
χίλια μας βρηκαν κύματα, μα με άλλους αρμενίζεις.. 

Και στο επόμενο στενό που τάχα με πετύχεις
μια καλημέρα ας μου'λεγες και ύστερα ας φύγεις...

Στο κύμα αφρός

Σα μου γελάς το ξέρω πως με αγαπάς
σα μου μιλάς, δροσιές στα χεριά σου κρατάς

Σα με φιλάς ωσάν αστήρ λαμποκοπάς
σα με κοιτάς χρυσό στα μάτια σου φωτιάς

Κοντά μου εσύ, Ω!τί πανώρια η αυγή
κοντά μου εσύ μοιάζει πιο όμορφη η ζωή

Κοντά μου εσύ φυτρώνει κι άλλο γιασεμί
κοντά μου εσύ ουράνιο τόξο χρυσαφί

Μπαλάντας φως μπρος σου λυγάει κι ο ρυθμός
μπαλάντα φως, μου χαμογέλασε ο θεός

Μπαλάντας φως τί κύμα τί γλύκος καιρός
μπαλάντας φως ήρθε του έρωτα καιρός

Πιο φωτεινός και ξάστερος ο ουρανός
πιο φωτεινός και απο τα πριν πιο γαλανός

Πιο φωτεινός μοιάζω και δείχνω δυνατός
πιο φωτεινός πιο πλούσιος καίτοι πενιχρός 

Τί να σου πω ρυθμό δεν βρίσκω και σκοπό
τί να σου πώ  με ποιες οκτάβες να εκφραστώ

Τί να σου πω αλλού κοιτώ κι αλλού πατώ
τί να σου πω, Θα πω μονάχα "Σ'άγαπώ.."!!!

Μαγέματα

Εγώ γιατί σε διάλεξα, ποια μοίρα μαγεμένη
τί πρόσεξα στα χείλη σου, ποια αρχαία γη χαμένη;

Ποια θύμηση και ποια νυχτιά το μέλλον μου ζηλεύει
τί ραίνουν οι αστροφεγγιές που τόσο με μαγεύει

Πόσο μα πόσο μακριά κι αν είναι οι αστέρες
πόσο κοντά μας μοιάζουνε της νύχτας οι νεφέλες

Παρέα και στα κύματα της νιότης σου το αγέρι
τί λούλουδα και τί δροσιά π'απρόσμενα έχει φέρει

Κι αν είναι αύριο Κυριακή να μου το πεις μικρό μου
θεός και αστέρας να αισθανθώ μ' εσένα στο πλευρό μου

Κι αν είναι κι έρθει η Λαμπρή, Ω! τί χαρές τ'Απρίλη
στα κύματα να σε φιλώ, απ' το πρωΐ ως το δείλι..

Κι αν τάχα θέλει φοβηθείς μη λάχει και χαθούμε
στο κύμα μια στο κύμα δυο ευθύς να ορκιστούμε

Να κάνουμε όρκο τ'έρωτα, όρκο βαρύ τσ' αγάπης
όπως κοντά σου αστρολαμπώ, έτσι κι εσύ να λάμπεις

Και να γενούμε το αύριο το εχθές μα και το τότε
πότε η αγάπη δεν πονά, Αχ! πες μου ξένε πότε;

Με το αίμα μου -Ο Θρύλος Μανόλης Μπικάκης-

Πόσα θα 'δες έμπροσθεν σου απορώ και που το λέω
σα μετράω τις πληγές σου για τους άλλους μόνο κλαίω.

Δυνατός σαν απ' ατσάλι και γενναίος σα Μυθριδάτης
δε σε χώραγε η Ελλάδα κι ο πελώριος Ιαξάρτης.

Θρύλος έγινες στην Κύπρο μοναχός και διψασμένος
σε υποτίμησε ο εχθρός σου μα γελάστηκε ο καημένος!

Δε ρωτήσανε να μάθουν με τι κράμα σ'έχουν φτιάξει,
άγριος άνεμος γεννήθης που πελάγη έχει ταράξει.

Δοξασμένος στρατιώτης και ως Έλλην αντρειωμένος
πάντα ανίκητος στη μάχη μα απ'τους "φίλους" προδομένος

Όλοι οι έφεδροι στο στόμα το όνομα σου τραγουδούμε
και το φίλο που εχάθη νοερά πάντα πενθούμε.

Και στους γιους μας να διδάξουν οι δασκάλοι τ'όνομα σου
να κερδίσουν απ'το θάρρος μα κι απ'την παληκαριά σου..

Αφιερωμένο στον Έλληνα καταδρομέα Μανόλη Μπικάκη
που έγινε θρύλος, πολεμώντας κατά του Αττίλα
στα εδάφη της Κύπρου.
Αφιερωμένο και στον ανώνυμο Έλληνα έφεδρο, που άφησε κάτι από
το είναι του, την ίδια περίοδο, στην ματωμένη Κύπρο...

Εν λευκώ

Πού καιρός για τα τραγούδια πού καιρός για ήλιου φως
φύγανε τα χελιδόνια κι άλλαξε άρδην ο καιρός.

Πού να βρεις απάγκι Θε μου, πού τις μέρες σου περνάς
συ είσαι κύμα που παλεύει κι από τ' όνειρο φυγάς.

Πού γυρνάς σε ποια πατρίδα, ποια ξενύχτια καρτεράς
σε κουράσαν τα βαρίδια στην καρδιά που κουβαλάς.

Πού το βλέμμα σου να γύρεις, τί να έδεις προτιμάς
δεν ανοίγουνε οι θύρες μιας κατάκλειστης καρδιάς.

Πού να πας να βρεις γαλήνη, σε ποια ξένη αγκαλιά
τα βαρέθηκες τα πρέπει και τα ψεύτικα φιλιά

Πού μωρέ να βρεις συμπόνοια, ποια ευχή θα σου δοθεί
το παιχνίδι έχει λήξει και η νίκη έχει κριθεί.

Πού θα σ'έβρει τ' αύριο πες μου σε ποια γη και πια στεριά
αφού ξέχασες να αφήσεις τον καημό σε μια  μεριά..

Πού η μνήμη σου να μείνει, σε ποιο τόμο ποιας σειράς
κι αν σου δόθηκαν παλάτια μοναχός σου τα χαλάς..!!!

Πού κριτής για να σε κρίνει δίχως να σε λυπηθεί
αφού όλοι σε μισούνε και καμιά δε σε ποθεί...