Με το αίμα μου -Ο Θρύλος Μανόλης Μπικάκης-

Πόσα θα 'δες έμπροσθεν σου απορώ και που το λέω
σα μετράω τις πληγές σου για τους άλλους μόνο κλαίω.

Δυνατός σαν απ' ατσάλι και γενναίος σα Μυθριδάτης
δε σε χώραγε η Ελλάδα κι ο πελώριος Ιαξάρτης.

Θρύλος έγινες στην Κύπρο μοναχός και διψασμένος
σε υποτίμησε ο εχθρός σου μα γελάστηκε ο καημένος!

Δε ρωτήσανε να μάθουν με τι κράμα σ'έχουν φτιάξει,
άγριος άνεμος γεννήθης που πελάγη έχει ταράξει.

Δοξασμένος στρατιώτης και ως Έλλην αντρειωμένος
πάντα ανίκητος στη μάχη μα απ'τους "φίλους" προδομένος

Όλοι οι έφεδροι στο στόμα το όνομα σου τραγουδούμε
και το φίλο που εχάθη νοερά πάντα πενθούμε.

Και στους γιους μας να διδάξουν οι δασκάλοι τ'όνομα σου
να κερδίσουν απ'το θάρρος μα κι απ'την παληκαριά σου..

Αφιερωμένο στον Έλληνα καταδρομέα Μανόλη Μπικάκη
που έγινε θρύλος, πολεμώντας κατά του Αττίλα
στα εδάφη της Κύπρου.
Αφιερωμένο και στον ανώνυμο Έλληνα έφεδρο, που άφησε κάτι από
το είναι του, την ίδια περίοδο, στην ματωμένη Κύπρο...

Εν λευκώ

Πού καιρός για τα τραγούδια πού καιρός για ήλιου φως
φύγανε τα χελιδόνια κι άλλαξε άρδην ο καιρός.

Πού να βρεις απάγκι Θε μου, πού τις μέρες σου περνάς
συ είσαι κύμα που παλεύει κι από τ' όνειρο φυγάς.

Πού γυρνάς σε ποια πατρίδα, ποια ξενύχτια καρτεράς
σε κουράσαν τα βαρίδια στην καρδιά που κουβαλάς.

Πού το βλέμμα σου να γύρεις, τί να έδεις προτιμάς
δεν ανοίγουνε οι θύρες μιας κατάκλειστης καρδιάς.

Πού να πας να βρεις γαλήνη, σε ποια ξένη αγκαλιά
τα βαρέθηκες τα πρέπει και τα ψεύτικα φιλιά

Πού μωρέ να βρεις συμπόνοια, ποια ευχή θα σου δοθεί
το παιχνίδι έχει λήξει και η νίκη έχει κριθεί.

Πού θα σ'έβρει τ' αύριο πες μου σε ποια γη και πια στεριά
αφού ξέχασες να αφήσεις τον καημό σε μια  μεριά..

Πού η μνήμη σου να μείνει, σε ποιο τόμο ποιας σειράς
κι αν σου δόθηκαν παλάτια μοναχός σου τα χαλάς..!!!

Πού κριτής για να σε κρίνει δίχως να σε λυπηθεί
αφού όλοι σε μισούνε και καμιά δε σε ποθεί...

Ψίθυροι

Κι αν το πρωΐ σα σηκωθείς
νιώσεις γλυκό το χάδι
μην πεταχτείς αν φοβηθείς
που'γω γυρνώ στον Άδη

Αν την αυγή με θυμηθείς
ψέλλισε τ'όνομά μου
δεν τάσω πως θα θαμπωθείς
μα ίσως βρεθείς κοντά μου

Κι αν θα σε βρω στον ύπνο σου
στον ύπνο θα σ 'άφήσω
θα σου μιλώ σα ρίγος σου
κι απέ θ' αποχωρήσω

Αν δεν το θες να' ρθω κοντά
να κλείσεις τα μπαλκόνια
θα μείνω έξω που βροντά
παρέα με τη βιγκόνια

Κι όταν ο ήλιος ο λαμπρός
στις κορυφές προβάλει
θα είμαι αγάπη μου καπνός
που λαχταρά τα κάλλη

Κι αν μάς λοιπόν περιγελούν   
οι Μοίρες και οι Ώρες
τον αντρειωμένο δε λυγούν
οι κεραυνοί κι οι μπόρες...

Μαζί

Μέρα σα τη σημερινή δεν ξαναβγήκε άλλη
Εδώ λυγάει η καρδιά και ξαποσταίνει ο νους σου
Και σου μηνύουν τα πουλιά το πρώτο τους τραγούδι
Το βλέμμα σου να χάνεται και να νικά τον κόσμο
Ωσπου σε βρει το δειλινό και θρύλος πάλι γίνεις
Κι ως να σε λούζει η χαραυγή εγώ να σε προσμένω
Μέρα τι μέρα έφτασε τί μέρα δοξασμένη
Τόσο που λιώσαν τα δεσμά που κλείναν τις καρδιές μας
Και να πως ζέστανε ξανά το αίμα στα κορμιά μας
Μέρα που είναι αληθινή, και τις ψυχές μαγεύει
Και πριν ο Φάρος κοιμηθεί να κάνουμε το θαύμα
Να τη συντρίψουμε με μιας τη μέρα αυτή που φεύγει

Θέλει καρδιά μα και πaλμό να είσαι παληκάρι
κόντρα να πας στον ποταμό κι όχι να γίνετε ένα...

ΠΡΟΣΚΛΗΤΗΡΙΟΝ

Ας είναι μια μάχη να βγει αληθινή
κι ας πέσουμε γενναία περήφανοι νεκροί

Ας έρθει Θε μου να'ρθει της δόξας η στιγμή
και πια να μη γυρίσω στη μίζερη ζωή.


Ας ήταν στη σημαία να έπεφτα σιμά
και σαν πιστό φρουρό της για μένα να μιλά.

Ας ήτανε να έχω το μέτωπο ψηλά
και πια δε θα με μέλει το αύριο, το μετά.

Ας ήτανε ο ήλιος να έρθει αρωγός,
είναι σκληρή η μάχη κι αμείλικτος ο εχθρός.

Ας ήτανε στη μάχη να βγαίναμε μαζί
στα πέρατα του χρόνου το έπος μας να ζει.

Ας ήτανε να δώσω το αίμα της τιμής
παρά να προσκυνήσω ως κάνατε υμείς.

Ας ήτανε να φύγω στης δόξας τους λυγμούς
προτού η ψυχή μου να βρει τους πρώτους τους λιμούς..

Υπό το φως του ήλιου

Μες στης Πλάκας τα στενάκια
αζαλέα και κρίνο βγαίνει.
Στης Θρασύλλου τα δρομάκια
η ψυχή σου ανασαίνει!

Και συ κόρη του Διονύσου,
Ω!τι νιότη δοξασμένη!
ποια γοργόνα της αβύσσου,
ποια θεά σ'έχει πλασμένη;

Κι από πάνω από τη Βάκχου,
Βράχο Ιερό μυρίζω!
Σταματάω μα του κάκου
με νίκα η ψυχή νομίζω..

Και την ώρα που προβάλει
το Ιερό προγόνων κτήμα,
η ψυχή σου αναβάλλει
κάθε ανόσιο κι άγριο βήμα.

Ποιος σας φώτισε για πείτε
ποιος σας έδωσε τη γνώση;
Κι αντί τα εύκολα να βρείτε
του σεπτού νερού την πόση;

Ποιος Φειδίας,ποιος Ικτίνος
και ποιος άγιος Καλλικράτης;
Το δαμάσανε το κτήνος
της ανθρώπινης της κράσης!

Σεβασμός λοιπόν αξίζει
όταν θα πατάς το Βράχο,
γιατί το αίσθημα λογχίζει
τον ανάξιο ψυχομάχο...

Τώρα είναι αργά...

Κι όταν ο γιος σου σε ρωτήσει
της κρίσεως τις ώρες τί έκανες γι' αυτόν;
Εσύ τί θ'απαντήσεις;

Κι όταν αργότερα το λόγο του ξανά
θα προσαρμόσει σε άλλα λόγια ιδανικά;
Εσύ τί τάχα θα αναφέρεις;

Κι όταν στο ξέσπασμα οργής
θα σου προσάψει ραθυμιάς επιλογή;
Εσύ, ποιον Κύριο θα πιστέψεις;

Κι όταν κατάμουτρα αλήθειες θα σου πει
κι εσύ θα είσαι απέναντί του εκτεθειμένος;
Εσύ, ποια τάχα αιτία θα επικαλεστείς;

Κι όταν την πλάτη σου γυρίσει ανάξιε ψεύτη φουκαρά
και σου γκρεμίσει τα σαθρά σου τα μπετά;
Εσύ ποια αλήθεια θα γυρέψεις να του πεις;

Μα τότε πρέπει ψέμματα να πεις
και μόνο βάρος  η ντροπή σου...